Ο Κόσμος των Εφήβων

logo-sxol-efimerida

Βιολογία

penguin_yellow

Γνωμικά
Αν οι γονείς μας ήταν η πρώτη γενιά ανθρώπων που θα πεθάνουν σε διαφορετική κοινωνία απ` αυτή στην οποία γεννήθηκαν, αν εμείς είμαστε η πρώτη γενιά που ζει και εργάζεται σε τόσο διαφορετική κοινωνία απ` αυτή την οποία γεννήθηκε, σήμερα εκπαιδεύουμε την πρώτη γενιά ανθρώπων που θα εργασθούν σε μια κοινωνία πολύ διαφορετική απ` αυτή στη οποία εκπαιδεύτηκαν. Αυτό είναι η κεντρική επίπτωση της Κοινωνίας της Πληροφορίας. (Θ. Χατζηλάκος)
Η μαντινάδα της ημέρας
Την ομορφιά τση ουρανό θέλω να κάμεις Θε μου
να μη με ξαναδείς σκυφτό να περπατώ ποτές μου.
Αρχική Σχολικές Γιορτές Ποιήματα για την 28η Οκτωβρίου Ελύτης Oδυσσέας, Το Άξιον Εστί. ι΄ (Tης αγάπης αίματα με πορφύρωσαν)

 

Ελύτης Oδυσσέας, Το Άξιον Εστί. ι΄ (Tης αγάπης αίματα με πορφύρωσαν)

Tης αγάπης αίματα

*

με πορφύρωσαν

Kαι χαρές ανείδωτες

*

με σκιάσανε

Oξειδώθηκα μες στη

*

νοτιά


*

των ανθρώπων

Mακρινή Mητέρα

*

Pόδο μου Aμάραντο




Στ' ανοιχτά του πέλαγου

*

με καρτέρεσαν

Mε μπομπάρδες τρικάταρτες

*

και μου ρίξανε

Aμαρτία μου νά ?χα

*

κι εγώ


*

μιαν αγάπη

Mακρινή Mητέρα

*

Pόδο μου Aμάραντο




Tον Iούλιο κάποτε

*

μισανοίξανε

Tα μεγάλα μάτια της

*

μες στα σπλάχνα μου

Tην παρθένα ζωή μια

*

στιγμή


*

να φωτίσουν

Mακρινή Mητέρα

*

Pόδο μου Aμάραντο




Kι από τότε γύρισαν

*

καταπάνω μου

Tων αιώνων όργητες

*

ξεφωνίζοντας

?O που σ? είδε, στο αίμα

*

να ζει


*

και στην πέτρα?

Mακρινή Mητέρα

*

Pόδο μου Aμάραντο




Tης πατρίδας μου πάλι

*

ομοιώθηκα

Mες στις πέτρες άνθισα

*

και μεγάλωσα

Των φονιάδων το αίμα

*

με φως


*

ξεπληρώνω

Mακρινή Mητέρα

*

Pόδο μου Aμάραντο

 

Το τραγούδι της ημέρας

Αλκίνοος Ιωαννίδης Όσα η αγάπη ονειρεύεται"

Ποιητικά θραύσματα

Δύσκολες ώρες, δύσκολες στον τόπο μας. Κι αυτός ο περήφανος,
γυμνός, ανυπεράσπιστος, ανήμπορος, αφέθηκε να τον βοηθήσουν,
εγγράψαν υποθήκες πάνω του, πήραν δικαιώματα, αξιώνουν,
μιλάνε για λογαριασμό του, του ρυθμίζουν την ανάσα, το βήμα,
τον ελεούν, τον ντύνουν μ' άλλα ρούχα ξέχειλα, χαλαρωμένα,
του σφίγγουν μ' ένα καραβόσκοινο τη μέση. Εκείνος,
μέσα στα ξένα ρούχα, ούτε μιλάει κι ούτε πια χαμογελάει
μη και φανεί που ανάμεσα στα δόντια του κρατάει (ως και την ώρα του ύπνου)
σφιχτά σφιχτά, σαν ύστατο οβολό του, (μόνο τώρα βιός του)
γυμνό, απαστράπτοντα κι ανένδοτο, το θάνατό του.
Γιάννης Ρίτσος, Κιγκλίδωμα
Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων

syllogos

Καλώς ορίσατε στην ιστοσελίδα μας.

Σας παρακαλούμε πριν συνεχίσετε την πλοήγηση, διαβάστε τους Όρους Χρήσης.

aniemail18

Επικοινωνία

e-mail