Βιολογία

penguin_yellow

Γνωμικά
Αυτοί που καθιστούν μια ειρηνική επανάσταση αδύνατη, κάνουν μια βίαιη επανάσταση αναπόφευκτη.

Τζων Κέννεντυ, 1917-1963, Αμερικανός πρόεδρος [1960-1963]

Σε καιρούς γενικευμένης παραπλάνησης, το να λες την αλήθεια γίνεται επαναστατική πράξη.

Τζορτζ Όργουελ, Βρετανός συγγραφέας και δημοσιογράφος,(1903 – 1950).

"Όποιος ξέρει την αλήθεια και την κρύβει είναι εγκληματίας" Μπ. Μπρεχτ (Γαλιλαίος)

Η μαντινάδα της ημέρας
Η λεβεντιά είναι μια πληγή
που πάντα αίμα τρέχει
Θε μου και πώς τηνε βαστά
εκείνος που την έχει.
Αρχική Διάφορα Παγκόσμιες Ημέρες Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού

logo

Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού

afisa_ratsismos

Η διαφορετικότητα είναι πλούτος,  ομορφιά, είναι η ίδια η ζωή.

Απελάστε το Ρατσισμό

Η Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων καθιερώθηκε το 1966 από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών σε ανάμνηση ενός τραγικού συμβάντος, που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη. Στις 21 Μαρτίου του 1960 η αστυνομία της ρατσιστικής Νοτίου Αφρικής πυροβόλησε εν ψυχρώ κατά μιας διαδήλωσης φοιτητών στην πόλη Σάρπβιλ, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 70 άνθρωποι. Οι νεαροί διαδηλωτές διαμαρτύρονταν ειρηνικά κατά των νόμων του απαρτχάιντ, που είχε επιβάλλει το καθεστώς της λευκής μειοψηφίας στη χώρα, εφαρμόζοντας τη θεωρία της ανισότητας ανάμεσα στις φυλές. Ο ΟΗΕ μας καλεί αυτή τη μέρα να ενώσουμε τις φωνές μας για τα θύματα του ρατσισμού, των φυλετικών διακρίσεων, της ξενοφοβίας και της μισαλλοδοξίας. Αυτό βέβαια ακούγεται υποκριτικό και οξύμωρο σε μια εποχή κατά την οποία οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται και τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται όλο και περισσότερο. Δεν πρέπει λοιπόν, η μέρα αυτή να λάβει επετειακό χαρακτήρα, ούτε να δώσει την ευκαιρία να σε κείνους που εφαρμόζουν αυτές τις πολιτικές να χύσουν κροκοδείλια δάκρυα στις τηλεοράσεις και αλλού. Ας μην ξεχνάμε ότι ο ρατσισμός σε μια κοινωνία δε μετράται ούτε από τον αριθμό των ρατσιστικών επιθέσεων που εκδηλώνονται σε αυτήν ούτε ασφαλώς από ρηματικές αποκηρύξεις του τύπου "Εμείς δεν είμαστε ρατσιστές", που από μόνες τους εμπεριέχουν δόσεις ρατσισμού. Φαίνεται την επόμενη μέρα, από το πόσο κινητοποιείται η αστυνομία, από το πόσο ευαισθητοποιούνται οι δικαστικές αρχές και οι τοπικές κοινωνίες, από το πόσο καταδικάζονται από τους δημοσιογράφους, από το πόσο αντιστέκονται οι πολίτες. Ο Μάνος Χατζηδάκις είχε πει κάποτε , «Όταν το τέρας δεν μας ενοχλεί, αρχίζει να μας μοιάζει». Κι αυτό πρέπει να το 'χουμε πάντα κατά νου, όταν γινόμαστε μάρτυρες ρατσιστικής συμπεριφοράς.

apelaste_to_ratsisimo_panoΟι απαρχές του ρατσισμού βρίσκονται στο 16ο αιώνα, όταν ο Δυτικός κόσμος με τους κατακτητικούς αποικιακούς πολέμους υποδούλωσε ή εξολόθρευσε τους αυτόχθονες της Αμερικής, τους μαύρους της Αφρικής, τους αραβικούς και ασιατικούς πληθυσμούς. Η κατάφωρη αυτή αδικία ήθελε πάλι το ιδεολογικό της άλλοθι. Έτσι, κατά τα τέλη του 19ου αιώνα ο ρατσισμός έπαιρνε στην Ευρώπη μια ψευδοεπιστημονική βιολογική επίφαση που θα οδηγούσε αργότερα στη γενοκτονία των Εβραίων και των Τσιγγάνων και στη διάρκεια του 20ου αιώνα σε αλλεπάλληλες αιματηρές εκρήξεις ρατσιστικής βίας σε Ευρώπη, ΗΠΑ και Ν. Αφρική.

Η ξενοφοβία και ο ρατσισμός ωστόσο, έχουν πάρει νέο πρόσωπο στις μέρες μας. Δεν εκφράζονται πια ανοικτά με μια απαξίωση για το διαφορετικό, αλλά αντίθετα οι ρατσιστές σήμερα δηλώνουν υπερασπιστές της διαφορετικότητας. Στο όνομα όμως αυτής της διαφορετικότητας ζητάνε να πάψει η μετανάστευση για να προστατεύσει ο καθένας λαός την κουλτούρα του, την καθαρότητά του! Το αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα έχει να αντιμετωπίσει νέες προκλήσεις…

Οι χώρες του δυτικού κόσμου βρίσκονται σήμερα αντιμέτωπες με μια οδυνηρή πραγματικότητα που οι ίδιες δημιούργησαν:  Με την αποικιοκρατία εκμεταλλεύθηκαν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των χωρών του «Τρίτου Κόσμου», στη συνέχεια συντήρησαν περιφερειακούς πολέμους για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους και τέλος, υποθήκευσαν οριστικά τη δυνατότητα αυτόνομης ανάπτυξης των φτωχών χωρών. Όμως σήμερα καλούνται  να αντιμετωπίσουν τα εκατομμύρια νέων μεταναστών και προσφύγων που κατακλύζουν τις χώρες τους και «απειλούν» την κοινωνική τους ισορροπία. Εκατομμύρια άνθρωποι, που δεν έχουν τίποτε να χάσουν, στοιβάζονται αυτοί και τα όνειρά τους σε σαπιοκάραβα, φορτηγά, ψυγεία, ή διασχίζουν επί μέρες χιονισμένα βουνά ανάμεσα από ναρκοπέδια, με την ελπίδα ότι κάπου υπάρχει μια  θέση για αυτούς στο σύγχρονο κόσμο μας. Έρμαια των δουλεμπόρων, όσοι από αυτούς επιζήσουν στο μακρύ τους ταξίδι, γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης των κυβερνήσεων, οι οποίες, όταν του χρειάζονται ως φθηνό εργατικό δυναμικό, είναι σχετικά «ανεκτικές». Όταν όμως το «ξένο», το «άλλο», το «διαφορετικό» γίνεται αποδιοπομπαίος τράγος όλων των κακών, τότε οι μετανάστες γίνονται η πιο εύκολη λεία των ρατσιστικών μας νοοτροπιών. Σε μια εποχή, η οποία επιβάλλει τον ατομισμό, την ιδιώτευση  και την αδιαφορία και στην οποία τα πάντα μετριούνται σε οικονομικούς δείκτες και οι  κοινωνίες μας οδηγούνται στην απανθρωπιά και στη βαρβαρότητα, θα πρέπει να ξαναθυμηθούμε τις ανθρώπινες αξίες και την αλληλεγγύη. Η υπόθεση άλλωστε του ρατσισμού αφορά όλους μας, γιατί πολύ απλά όλοι μας δυνητικά μπορεί να πέσουμε θύματά του. Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ το διατύπωσε θαυμάσια:

«Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει.»

 

Τι σημαίνει ο όρος apartheid

Το απαρτχάιντ (apartheid), όρος από τη γλώσσα Αφρικάανς και τα ολλανδικά που σημαίνει διάκριση, ήταν μια πολιτική φυλετικού διαχωρισμού, κατά την οποία ο πληθυσμός όπου εφαρμοζόταν χωριζόταν σε καθορισμένες γεωγραφικές ζώνες. Πρωτοεμφανίστηκε το 1948 στη Νότιο Αφρική από το Εθνικό Κόμμα και καταργήθηκε στις 30 Ιουνίου 1991.Κατ' επέκταση, ο όρος απαρτχάιντ χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει κάθε πολιτική φυλετικού διαχωρισμού σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμου.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Επισκεφτείτε το “μουσείο” Apartheid

Διαβάστε τι έχουν κάνει τα Ηνωμένα 'Εθνη για την αντιμετώπιση των φυλετικών διακρίσεων

Διαβάστε τη θέση των Ηνωμένων Εθνών για την Πολιτική Φυλετικού Διαχωρισμού (Apartheid)

Ποια είναι η χώρα μου; Ένα κείμενο του Νίκου Οντουμπιτάν,μετανάστη δεύτερης γενιάς.

Κείμενα για το ρατσισμό

Ο Πολιτισμός είναι παγκόσμια δημιουργία.

Από κείμενο του Ραλφ Λίντον
Ο τυπικός σημερινός Αμερικανός πολίτης σηκώνεται από το κρεβάτι του, που είναι φτιαγμένο πάνω σε ένα μοντέλο που προέρχεται από την εγγύς Ανατολή και τροποποιήθηκε στη Β. Ευρώπη, πριν μεταφερθεί στην Αμερική. Πετάει τις κουβέρτες, που είναι από βαμβάκι εγκλιματισμένο στην Ινδία ή από λινό εγκλιματισμένο στην Εγγύς Ανατολή ή από μετάξι που η χρήση του ανακαλύφθηκε στην Κίνα. Όλα αυτά τα υλικά χρησιμοποιήθηκαν με τεχνική επεξεργασία που επινοήθηκε στην Εγγύς Ανατολή. Φοράει τα μοκασίνια του, που εφευρέθηκαν από τους Ινδιάνους των Ανατολικών Δασών και πηγαίνει στο μπάνιο, που οι εγκαταστάσεις του είναι ένα κράμα ευρωπαϊκών και αμερικανικών εφευρέσεων. Βγάζει την πυτζάμα του, ένα ένδυμα που εφευρέθηκε από τους αρχαίους Γαλάτες. Κατόπιν ξυρίζεται, εκτελεί δηλαδή μια μαζοχιστική ιεροτελεστία που φαίνεται να προέρχεται από τη Σουμερία ή από την Αρχαία Αίγυπτο. […]
Πηγαίνοντας για πρόγευμα, σταματάει να αγοράσει μια εφημερίδα πληρώνοντας με νομίσματα, που είναι μια αρχαία εφεύρεση της Λυδίας. Στο εστιατόριο βρίσκεται απέναντι σε μια ολόκληρη σειρά δανεισμένων στοιχείων. Το πιάτο του είναι ένα είδος αγγειοπλαστικής που εφευρέθηκε στην Κίνα. Το μαχαίρι του είναι από ατσάλι, ένα μεταλλικό κράμα που πρωτοφτιάχτηκε στη Ν. Ινδία, το πηρούνι του μια μεσαιωνική ιταλική εφεύρεση και το κουτάλι του ένα παράγωγο ενός ρωμαϊκού προτύπου. Αρχίζει το πρόγευμά του με πορτοκάλι από την Ανατολική Μεσόγειο, μηλοπέπονο από την Περσία ή με ένα κομμάτι αφρικανικού καρπουζιού. Έπειτα παίρνει τον καφέ του, προϊόν από ένα φυτό της Αβησσυνίας, με κρέμα και ζάχαρη. Η εξημέρωση της αγελάδας και το άρμεγμά της ξεκίνησαν από την Εγγύς Ανατολή, ενώ η ζάχαρη ανακαλύφτηκε στην Ινδία. […]
Όταν ο φίλος μας έχει τελειώσει το φαγητό του, κάθεται αναπαυτικά στην καρέκλα του για να καπνίσει, που είναι μια ινδιανο-αμερικανική συνήθεια, για να απολαύσει καπνίζοντας το προϊόν ενός φυτού που εγκλιματίστηκε στη Βραζιλία ή να απολαύσει την πίπα του, που προέρχεται από τους Ινδιάνους της Βιργινίας ή το τσιγάρο του, που προέρχεται από το Μεξικό. Αν απορροφάται με τις περιγραφές των ξένων προβλημάτων –κι αν είναι ένας καλός συντηρητικός πολίτης– ευχαριστεί μια εβραϊκή θεότητα στην ινδοευρωπαϊκή γλώσσα για το ότι γεννήθηκε 100% γνήσιος Αμερικανός!

 
Η σημασία της ανεκτικότητας

1.1 Ανεκτικότητα είναι ο σεβασμός, η αποδοχή και η εκτίμηση του πλούτου και της ποικιλίας των πολιτισμών του κόσμου μας και των τρόπων με τους οποίους εκφραζόμαστε και εκφράζουμε την ιδιότητα του ανθρώπινου όντος.  Ενθαρρύνεται από τη γνώση, το ανοιχτό πνεύμα, την επικοινωνία και την ελευθερία σκέψης, συνείδησης και πεποιθήσεων. Ανεκτικότητα είναι η αρμονία μέσα στη διαφορά. Δεν είναι μόνο υποχρέωση ηθικού χαρακτήρα, αλλά και πολιτική και νομική απαίτηση. Η ανεκτικότητα είναι αρετή που καθιστά δυνατή την ειρήνη και συμβάλλει στην αντικατάσταση του πολιτισμού του πολέμου από έναν ειρηνικό πολιτισμό.
1.2 Η ανεκτικότητα δεν είναι ούτε παραχώρηση ούτε συγκατάβαση ούτε ενδοτικότητα. Η ανεκτικότητα είναι πάνω απ’ όλα ενεργητική στάση που βασίζεται στην αναγνώριση των γενικών δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών του άλλου. Σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται η επίκληση της ανεκτικότητας για να δικαιολογηθούν προσβολές αυτών των θεμελιωδών αξιών. Η ανεκτικότητα πρέπει να ασκείται από άτομα, ομάδες και κράτη.
1.3 Η ανεκτικότητα είναι ο ακρογωνιαίος λίθος των δικαιωμάτων του ανθρώπου, της πολυφωνίας (μεταξύ άλλων και της πολιτιστικής πολυφωνίας), της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Συνεπάγεται την απόρριψη του δογματισμού και του απολυταρχισμού και επιβεβαιώνει τους κανόνες που περιλαμβάνονται στις διεθνείς πράξεις για τα δικαιώματα του ανθρώπου.
1.4 Σύμφωνα με την αρχή του σεβασμού των δικαιωμάτων του ανθρώπου, η άσκηση της ανεκτικότητας δεν είναι ανοχή της κοινωνικής αδικίας ούτε παραίτηση από προσωπικές πεποιθήσεις. Η άσκηση της ανεκτικότητας σημαίνει ότι ο καθένας / η καθεμία δικαιούται να επιλέξει ελεύθερα τις πεποιθήσεις του / της και δέχεται ότι ο άλλος / η άλλη έχει την ίδια ελευθερία. Σημαίνει αποδοχή του γεγονότος ότι τα ανθρώπινα όντα, που χαρακτηρίζονται εκ φύσεως από ποικιλία στην εξωτερική τους εμφάνιση, την κατάσταση, τους τρόπους έκφρασης, τις συμπεριφορές και τις αξίες τους, έχουν το δικαίωμα να ζήσουν ειρηνικά και να είναι αυτό που είναι. Σημαίνει επίσης ότι κανένας δεν πρέπει να επιβάλλει τις απόψεις του στον άλλο. (...)

Απόσπασμα της Διακήρυξης Αρχών σχετικά με την Aνεκτικότητα που ενέκρινε και υπέγραψε η Γενική Συνδιάσκεψη της UNESCO στις 16 Νοεμβρίου 1995.

Η λερναία ύδρα του ρατσισμού

Υπάρχει μια πλατιά διαδεδομένη προκατάληψη για τον ρατσισμό, που κάνει πολλούς να τον θεωρούν βλαβερό μόνο για τα θύματά του. Ο ρατσισμός όμως είναι λερναία ύδρα και καθόλου δεν βλάπτει μονάχα τους υποτιθέμενους κατώτερους, βλάπτει εξίσου, και καμιά φορά περισσότερο, τους υποτιθέμενους ανώτερους.Η ευρωπαϊκή εποχή μας έχει αλλάξει τις συνθήκες που επέτρεπαν να πιστεύουμε αφελώς ότι δεν είμαστε οι Έλληνες ρατσιστές, επειδή κανένας στη χώρα μας ούτε εχθρεύεται ούτε υποτιμάει τους μαύρους. Η αφελής αυτή πεποίθηση παρέβλεπε τον έρποντα και πανταχού παρόντα αντισημιτισμό, ξεχνούσε την ύπαρξη Ελλήνων πολιτών με άλλη γλώσσα, θρησκεία και κουλτούρα, ώσπου η παρουσία περίπου εξακοσίων χιλιάδων μεταναστών, με ανάμεσά τους καμιά διακοσαριά χιλιάδες Αλβανούς, οδήγησε στην οδυνηρή διαπίστωση ότι οι Έλληνες δεν εχθρεύονται ούτε υποτιμούν τους μαύρους ή ενδεχομένως και τους Ινδιάνους, δηλαδή διαφορετικά έθνη και πολιτισμικές ομάδες που είναι πάρα πολύ μακριά και τους εχθρεύονται ή τους υποτιμούν κάποιοι άλλοι.Ο ρατσισμός, παρά τα φαινόμενα, καλλιεργείται από ανθρώπινες ομάδες που αισθάνονται κατώτερες και όχι το αντίθετο.Σε χώρες με ιστορία ρατσιστικών συγκρούσεων (π.χ. ΗΠΑ) οι πιο επιθετικά ρατσιστικές πεποιθήσεις και πράξεις εμφανίζονται σε κοινωνικές ομάδες των πιο αδικημένων, αμόρφωτων, ανέργων κ.τλ., όλων εκείνων που αισθάνονται ταπεινωμένοι και τσαλαπατημένοι από την κοινωνία τους και τους συμπολίτες τους.Ο ρατσισμός μιας εθνικής ομάδας έχει στενή σχέση με την εθνική κατωτερότητα που ορισμένες κοινωνικές ομάδες σε ένα έθνος - κράτος αποδίδουν στον εαυτό τους. Στην ελληνική κοινωνία ο ρατσισμός θα πρέπει να σχετίζεται με το δυτικοευρωπαϊκό ρατσιστικό στερεότυπο.Είναι παλιός και αραχνιασμένος και όμως πάντα πανίσχυρος ο ρατσιστικός μύθος για την παγκόσμια ανωτερότητα του δυτικού κόσμου και πολιτισμού. Πράγματι, μια από τις πιο ισχυρές προκαταλήψεις στην εποχή μας είναι η πεποίθηση ότι ο δυτικός βιομηχανικός πολιτισμός είναι ο ανώτερος πολιτισμός της «γης». Τα μέλη των χωρών της βόρειας και δυτικής βιομηχανικής ζώνης έχουν επομένως ένα είδος πολιτισμικής ανωτερότητας συγκριτικά με όλους τους άλλους λαούς και πολιτισμούς (καθώς και με τους λαούς της λεγόμενης Νότιας και της λεγόμενης Ανατολικής Ευρώπης).Ο μύθος στηρίζεται σε δύο αποσιωπήσεις. Στην αποσιώπηση της σημασίας και την υποτίμηση όλων των άλλων μεγάλων πολιτισμών. Και στην αποσιώπηση της μεγάλης οικονομικής πρωτιάς που έδωσε στον δυτικό πολιτισμό η αποικιοκρατία.Ο ρατσισμός στην ελληνική κοινωνία θα πρέπει να είναι αποδοχή του παραδοσιακού δυτικοευρωπαϊκού ρατσισμού. Ένας Έλληνας που αποδέχεται το στερεότυπο της δήθεν παγκόσμιας ανωτερότητας του δυτικού πολιτισμού, αναπόφευκτα αποδέχεται μια ταξινόμηση που βάζει τους Έλληνες, τον πολιτισμό τους και την κοινωνία τους σε δεύτερη θέση. Από κει και πέρα ο φαύλος κύκλος του ρατσισμού έχει κλείσει. Όποιος αισθάνεται «κατώτερος» ψάχνει άλλους που να είναι «κατώτεροι» από αυτόν.Μια τρανταχτή απόδειξη της αίσθησης κατωτερότητας που είναι γενεσιουργός αιτία του ρατσισμού είναι τα αποτελέσματα μιας έρευνας σε μεγάλο δείγμα μορφωμένων. Τα ερωτήματα ζητούσαν τη γνώμη των Ελλήνων πολιτών.Οι απαντήσεις περιέχουν μεγάλο ποσοστό αρνητικών και εχθρικών χαρακτηρισμών για τους μετανάστες και ιδίως τους Αλβανούς. Υπάρχει κι ένα, πολύ μικρότερο, ποσοστό απαντήσεων με αρνητικούς και εχθρικούς χαρακτηρισμούς για τους λαούς που ανήκουν στις ηγέτιδες ευρωπαϊκές χώρες, ιδίως τους Γερμανούς και τους Άγγλους.Οι Έλληνες πολίτες στην έρευνα αυτή εμφανίζονται αρκετά ευαίσθητοι στο θέμα του ρατσισμού. Δηλαδή οι περισσότερες από τις εχθρικές και υποτιμητικές αξιολογήσεις των μεταναστών συνοδεύονται από διορθωτικές απόπειρες. Οι ρατσιστικές θέσεις αλλού παρουσιάζονται σαν αναγκαίο κακό, και αλλού λέγονται με τη διευκρίνιση ότι δεν είναι ρατσιστικές (π.χ. «Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά οι Αλβανοί που έρχονται στην Ελλάδα είναι εγκληματικές φυσιογνωμίες»).Υπάρχει στις απαντήσεις μια πολύ αποκαλυπτική διαφορά. Όλες οι ρατσιστικές απαντήσεις που αφορούν μετανάστες και πρόσφυγες συνοδεύονται από ένα είδος αναγνώρισης του ρατσισμού. Αντίθετα, οι ρατσιστικές απαντήσεις που αφορούν τους δυτικοευρωπαϊκούς λαούς δεν συνοδεύονται από καμιά τέτοια αναγνώριση ούτε διόρθωση. Απαντούν δηλαδή οι Έλληνες πολίτες σαν να πιστεύουν ότι είναι ρατσισμός να ονομάζεις τους Αλβανούς «εγκληματικές φυσιογνωμίες», ενώ δεν είναι ρατσισμός να ονομάζεις τους Γερμανούς «ρομπότ» ή τους Άγγλους «βάρβαρους». Με άλλα λόγια είναι ρατσισμός να υποτιμάς τους «κατώτερους» και δεν είναι ρατσισμός να υποτιμάς τους «ανώτερους».Σαν να είναι ο ρατσισμός αναγνώριση μιας πραγματικής, «αντικειμενικής» κατωτερότητας. Σαν να είναι ο ρατσισμός πολυτέλεια, που η κοινωνική «μοίρα» έχει δωρίσει (μαζί με άλλα αγαθά) στους «αντικειμενικά» ανώτερους.Από τη στιγμή που υπάρχει η ρατσιστική ταξινόμηση των ανθρώπινων ομάδων, όλοι τελικά είναι «κατώτεροι» και χρειάζονται οπωσδήποτε κάποιους ακόμα πιο «κάτω» στην κλίμακα της βίας. Έτσι, αν παγιδευτούμε ανάμεσα στους «αντικειμενικά κατώτερους» π.χ. Αλβανούς και τους «αντικειμενικά ανώτερους» π.χ. Γερμανούς, δεν μπορούμε να τοποθετήσουμε τον εθνικό εαυτό μας παρά μόνο στη μέση, που για να είναι μέση κι όχι πάτος έχει ανάγκη από την «κατωτερότητα» των πιο κάτω.Μόνος τρόπος για να βρούμε τη δική μας θέση είναι το δίπλα σε όλους, δηλαδή είναι η άρνηση της κλίμακας της βίας και το ισχυρό επιχείρημα ότι αυτή η ταξινόμηση λαών και πολιτισμών είναι ιδεολογία που έχει γεννήσει ο αιώνας της αποικιοκρατίας.

Άννα Φραγκουδάκη, καθηγήτρια Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.

Ψήφισμα του 14ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ

Το 14ο συνέδριο της ΟΛΜΕ καταγγέλλει την κλιμάκωση των ρατσιστικών επιθέσεων ενάντια στους πρόσφυγες και τους οικονομικούς μετανάστες. Η προσφυγιά και η μετανάστευση πολλών ανθρώπων από φτωχές χώρες δεν μπορεί ν’ αντιμετωπίζεται με μαζικές απελάσεις, στρατόπεδα συγκέντρωσης, μακροχρόνιες φυλακίσεις και επιχειρήσεις «σκούπα».

Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες έρχονται στην Ευρώπη και τη χώρα μας κατατρεγμένοι από τον πόλεμο, τις σφαγές, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και την οικολογική καταστροφή που προκάλεσαν οι ισχυροί της γης. Οι μετανάστες και οι οικονομικοί πρόσφυγες έρχονται στην Ευρώπη γιατί το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα προκαλούν ασφυξία στις χώρες του τρίτου κόσμου.

Οι εκπαιδευτικοί της Ελλάδας, αναπόσπαστο τμήμα του εργατικού κινήματος, εργαζόμενοι στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας, αγωνίζονται για:
- Να σταματήσουν τώρα οι ρατσιστικές επιχειρήσεις, οι απελάσεις και οι φασιστικές επιθέσεις. Να νομιμοποιηθούν τώρα όλοι οι μετανάστες και να δοθεί άσυλο στους πρόσφυγες.
- Να μη φτιαχτούν στρατόπεδα συγκέντρωσης.
-Να χρηματοδοτηθούν άμεσα υποδομές στην Υγεία, Παιδεία, και Πρόνοια για την κάλυψη των βασικών αναγκών των εργατών, ελλήνων και μεταναστών.
-Να απλοποιηθούν τα γραφειοκρατικά εμπόδια για τη χορήγηση της «πράσινης κάρτας», να μειωθούν δραστικά τα παράβολα, να τους χορηγηθούν όλα τα αναγκαία ταξιδιωτικά έγγραφα.
-Να υπάρξουν διακρατικές συμφωνίες και πρόνοια για τη διδασκαλία της μητρικής τους γλώσσας στα σχολεία όπου φοιτούν μετανάστες.
-Να δοθεί η ελληνική ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά μεταναστών που έχουν γεννηθεί στη χώρα μας.
-Να σταματήσουν οι θρησκευτικές διακρίσεις στο πολιτικό πλαίσιο της ελεύθερης και ανεμπόδιστης έκφρασης των πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων.
-Ειδικότερα στο χώρο της Εκπαίδευσης οφείλουμε να προτάξουμε αξιακά το αίτημα για ένα σχολείο που να χωράει όλα τα παιδιά και όλη τη γνώση, με τη λήψη ειδικών αντισταθμιστικών εκπαιδευτικών μέτρων για τα παιδιά των μεταναστών.
-Ίση αμοιβή για ίση δουλειά. Ίδια δικαιώματα για όλους τους εργαζόμενους.
-Κατάργηση του Συμφώνου Μετανάστευσης της ΕΕ, Σένγκεν, Δουβλίνο 2.

Από το Προεδρείο του 14ο Συνέδριου της ΟΛΜΕ .Κατεβάστε υλικό για τις αντιρατσιστικές εκδηλώσεις που εισηγείται η ΟΛΜΕ-ΚΕΜΕΤΕ πατώντας εδώ.

«Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος
Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος
Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος
Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος
Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος
Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος
Κι εσύ λευκέ άνθρωπε
Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ
Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός
Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος
Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος
Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι
Και αποκαλείς εμένα έγχρωμο;».

Ποίημα που προτάθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως το καλύτερο ποίημα του 2006, γραμμένο από ένα παιδί από την Αφρική.Κυκλοφορεί και ως ανέκδοτο στο διαδίκτυο.

Από τον τύπο

SOS για τον ρατσισμό που σηκώνει κεφάλι, Ιωάννα Σωτήρχου, εφ. Ελευθεροτυπία, 21/3/2008

Έλληνες, οι πιο ξενόφοβοι στην Ευρώπη,Μαρία Δεληθανάση, εφ. Καθημερινή, 18/12/2005

Ο ρατσισμός κάθεται στο πρώτο θρανίο, Στέλιος Βραδέλης, εφ. Τα Νέα, 26/9/2007

Ντοκιμαντέρ

Δείτε  ένα σχετικό ντοκιμαντέρ από το αρχείο της ΕΡΤ για τους τσιγγάνους.

Κι ένα παιχίδι που μας δίνει την ευκαιρία να βιώσουμε τι σημαίνει να είσαι πρόσφυγας..Αν τολμάτε να παίξετε κάντε κλικ στην εικόνα.

 

Βιβλία για το ρατσισμό

Ζελούν Ταχάρ Μπεν, Ο ρατσισμός όπως τον εξήγησα στην κόρη μου, εκδ. Νέα Σύνορα Α. Α. Λιβάνη, 1998

Καλλίνικος Άλεξ, Ρατσισμός: Τι είναι και πώς παλεύεται, εκδ. Εργατική Δημοκρατία, 1999

Κάντζου Ελπινίκη, Πολυπολιτισμικότητα και εκπαιδευτικός ρατσισμός, εκδ. Δίπτυχο, 2005

Συλλογικό έργο, Μετανάστες, ρατσισμός και ξενοφοβία. Ελληνικές και ευρωπαϊκές εμπειρίες διακρίσεων: Διεθνές συνέδριο στην Αθήνα, Μάιος 1997, εκδ. Σάκκουλας, 1998

Ταγκιέφ Πιερ-Αντρέ,Ο ρατσισμός: Μια ανάπτυξη για κατανόηση, μια μελέτη για στοχασμό

 

 

Το τραγούδι της ημέρας

Μάνος Χατζηδάκις - Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι

Ποιητικά θραύσματα

Κάτω από τους αρμούς

Άλλοι αρμοί,

Να ισορροπώ ανάμεσα,

Η καπαρντίνα στο μπράτσο,

Η ομπρέλα στη μασχάλη,

Το δάκρυ περίσσιο

Είτε αθώο συμπέρασμα είτε
Νυχτέρι ονειροσκόπου στη βεράντα,

Δε σκανδαλίζομαι,

Η πατριδογνωσία του μηδενός
Δε σκανδαλίζομαι,

Ο Θεός εξ άλλου είναι
Αυτάρεσκη δημοσιότητα
Ενός διλήμματος

Μάνος Λουκάκης, Χαρτομάντης, 2008

Erasmus

Καλώς ορίσατε στην ιστοσελίδα μας.

Σας παρακαλούμε πριν συνεχίσετε την πλοήγηση, διαβάστε τους Όρους Χρήσης.

 aniemail18

Επικοινωνία